سلط بعضهم على بعض و لم يكن لهم ناصر فى الارض و لا فى السماء ؛ « 1 » امتم همواره به خير و نيكى به سر خواهند برد تا آن‌گاه كه امر به معروف و نهى از منكر نمايند و در كارهاى نيك همكارى داشته باشند ، هرگاه دست به چنين كارهايى نزدند ، خير و بركت از آنان گرفته مىشود و برخى از آن‌ها بر بعضى ديگر تسلط مىيابند و در زمين و آسمان يار و ياورى نخواهند يافت . » 11 - نيز از امير مؤمنان عليه السّلام روايت كرده كه فرمود : « من ترك انكار المنكر بقلبه و لسانه فهو ميت بين الأحياء ؛ « 2 » هركس كارهاى ناپسند را با دل و زبانش مورد اعتراض قرار ندهد ، به مرده‌اى ميان زندگان مىماند » . 12 - از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه به يارانش فرمود : « قد حق لى ان آخذ البرىء منكم بالسقيم و كيف لا يحق لى ذلك و أنتم يبلغكم عن الرجل منكم القبيح فلا تنكرون عليه و لا تهجرونه و لا تؤذونه حتى يتركه ؛ « 3 » من حق دارم بىگناهان را چون گناهكاران مؤاخذه كنم و چگونه چنين حقى نداشته باشم در صورتى كه خبر انجام كارهاى زشت فردى به شما مىرسد . ولى به او اعتراض نمىكنيد و از وى دورى نمىگزينيد و در مقام آزار و اذيتش بر نمىآييد تا از آن كار دست بردارد » . روايات در خصوص مضمون اين دو فصل فوق العاده زياد است و از بسيارى از اين روايات استفاده مىشود كه در صورت بيم از ضرر و زيان ، وجوب امر به معروف ساقط مىشود . ولى اصل مشروعيّت و استحباب آن به قوت خود باقى است . اين معنا از تحقيق و بررسى روايات مربوط به جهاد نيز استفاده مىشود و كسانى كه راه و روش اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السّلام و امر به معروف و نهى از منكر آن‌ها و مبارزه و جهادشان با دشمنان و بحث و مناقشه با آنان در جهت روشن ساختن حق را مورد بررسى قرار دهد ، پى خواهد برد كه آن بزرگواران با يقين به ضرر و زيان ، دست به چنين كارهايى مىزدند به ويژه قيام ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام و ياران باوفايش كه به خصوص بيانگر اين معناست . البته سخن در اين زمينه طولانى است ولى از اصل موضوع ما خارج است بلكه هدف ما وجوب اثبات اعتراض به صوفىها ، در صورت مصونيّت از زيان و ضرر است كه پس از

--> ( 1 ) . تهذيب ج 6 ، ص 180 . ( 2 ) . همان ، ص 181 . ( 3 ) . همان ، ج 6 ، ص 182 .